Ondanks alle hostie-perikelen hebben de Keienrenners de jaarlijkse inzegening bij de abdij in Heeswijk-Dinther bijgewoond. Omdat D’n Diesel nogal eens wat kapot rijdt, kreeg hij een extra lading weiwater over zich heen.
Door de lange en strenge winter hebben de meeste Keienrenners zeer weinig kilometers in de benen, waardoor er met angst en beven werd uitgekeken naar de geplande tocht van maar liefst 120 kilmeter. De route van de Tour d’Harense Smid 2010 zou worden verkend. Om klokslag acht uur (Luciano was weer van de partij) vertrokken we gezegend en wel richting het oosten. Met de wind in de rug was het lekker en ontspannen fietsen. Nadat we de brug van Ravenstein hadden “beklommen”, was het echter over met de pret. Met de wind vol op kop was het alle hens aan dek en werden de afwisselingen korter en korter.
Gelukkig draaide en keerde de route regelmatig, waardoor we steeds weer op adem konden komen. Toen de brug bij Ewijk opdoemde waren we op stoom en werd deze kuitenbijter probleemloos genomen. Tijdens de lange afdaling werd door menigeen een banaantje genuttigd en een slokje gedronken. Met nieuwe energie reden we door Herveld, kruisten we de Betuwelijn en zagen we in de verte de Utrechtse Heuvelrug al liggen.
Toen sloeg echter het noodlot toe. In een bocht naar rechts schoof het voorwiel van Suikerbuikje onderuit, waardoor hij ten val kwam. In zijn val nam hij D’n Diesel mee. Daarachter probeerde iedereen de gevallenen te ontwijken door de berm in te sturen of er omheen te rijden. Le Mecanicien reed echter pal achter Suikerbuikje, kon geen kant op en kwam door een ongelukkige stuurbeweging ook ten val.
Even was er door de schrik een moment van stilte. Dat duurde echter niet lang want iedereen was snel bij de les om elkaar te helpen. D’n Diesel had een pijnlijke pols, een licht beschadigde fiets en een lekke band. Suikerbuikje had diverse schaafwonden, kapotte kleding en een helm die op twee plaatsen was gebroken. Le Mecanicien bleef echter liggen en gaf meteen te kennen dat het goed mis was met zijn heup of bovenbeen. Afgedekt met regenjacks lag hij in een stabiele zijligging op het wegdek. Nadat we 112 hadden gebeld, was het wachten op de ambulance.
Ondanks de hevige pijn sprak Le Mecanicien de wens uit dat hij door mooie blonde verpleegsters zou worden geholpen. Na enkele minuten arriveerde de ambulance en wonder boven wonder stapten er twee blonde vrouwelijke GGD-ers uit. Zij vroegen ons het hemd van het lijf, stelden een diagnose op en brachten een infuus aan, zodat er een pijnstiller toegediend kon worden. Toen brak echter het moment aan waar we allemaal bang voor waren. Le Mecanicien moest op de brancard worden gelegd. Hij schreeuwde het uit van de pijn en smeekte om er iets aan te doen. Deze noodkreet ging door merg en been en maakte een diepe indruk op ons.
Toen de ambulance vertrok en Suikerbuikje ter assistentie meeging, moesten we alle moed verzamelen om weer verder te rijden. Uiteraard zat de schrik er nog goed in, was de stemming tot een dieptepunt gedaald en besloten we om de tocht in te korten.
Nadat we in Oosterbeek hadden gepauzeerd, reden we via Heelsum, Wageningen naar Rhenen om daar de Nederrijn over te steken en door de Betuwe en het Land van Maas en Waal terug te keren in het pittoreske Megen.
Bij het schrijven van dit verslag is inmiddels bekend dat Le Mecanicien vanwege een gecompliceerde breuk is geopereerd en maanden uit de running zal zijn. De Keienrenners wensen hem veel beterschap en een spoedig herstel toe, Wij maken een hele diepe buiging voor de wijze waarop hij de immense pijn heeft verbeten en zich buitengewoon groot heeft gehouden. Volgende week staat de Lentetocht in Schaijk op het programma.
D’n Linke Broeder
Reacties
Volg reacties via RSS