Na een week met tropische temperaturen stond afgelopen zondag de Kaffee und Kuchen tocht van onze collega’s uit Schaijk op het programma. Na een woelige nacht, waarbij ik telkens visioenen kreeg van een WK finale tussen Nederland en onze oosterburen, werd ik om 8.00 uur ruw gewekt uit mijn slaap. Na het gebruikelijke ochtendritueel hees ik mij in mijn strakke maar kleurrijke wielertenue en toog met mijn carbonnen ros naar de molen.
Daar waar vroeger GBJ Hilterman de ontwikkelingen in de wereld besprak, doen de Keienrenners dat voorafgaande aan het vertrek. In een kort tijdsbestek werden de verrichtingen van het Nederlands elftal, de Osse ontslaggolf en de proloog van de Tour de France besproken. Toen echter het horloge van Luigi Cascarsi om 9.00 uur afging, was iedereen meteen weer bij de les en vertrokken we naar Schaijk.
Nadat we Haren achter ons hadden gelaten, leidde Luigi ons over een geasfalteerde polderweg. Toen hij ons deed geloven dat hij daarvoor had gezorgd, werd hij terstond omgedoopt tot “de wegburgemeester van de gemeente Oss”. Vanwege de ronde van Schaijk moesten we behendig enkele dranghekken omzeilen. Aangekomen bij de inschrijving, vroeg een wakkere medewerker van de organisatie of we nu alweer terug waren. Toe wij daarop antwoorden dat wij de D-ploeg waren, was hij gerustgesteld.
Met fel oranje pijlen had de organisatie een bochtige maar afwisselende route uitgezet. Via de brug bij Grave staken we de Maas. Even meenden we dat we door de mooie Heumense Bossen zouden rijden, maar helaas we reden er langs. De teleurstelling werd vervolgens ruimschoots goedgemaakt door een bochtig fietspad door de bosrijke omgeving tussen Malden en Nijmegen.
Inmiddels was onze groep uitgebreid met een krasse fietser op een Koga met triatlonstuur, die in onze zucht meereed. Toen echter de route wat glooiender werd, moest hij passen en reden we zonder hem verder. Nadat d’n Harold bij restaurant het Zwaantje zijn bidons had gevuld, werden we getrakteerd op een lange afdaling. Misschien heeft dat extra gewicht een rol gespeeld, maar hij daalde als een havik. Toen de weg vervolgens weer omhoog liep, moest hij zijn meerdere erkennen in Hennie van Impe, alias d’n Teunis. Omdat Luigi Cascarsi verkeerd reed, de groep stil viel, kon d’n Harold weer aansluiten.
Net voor Heumen werden we ingehaald door onze collega’s uit Heesch en sloten we bij hen aan. Toen zij echter met hoge snelheid de brug over de Maas op reden, ging bij enkele van ons het licht uit en besloten we alleen verder te rijden. Toen we bij de pauzeplaats in Linden enkele bidons wilden vullen, werden we aangenaam verrast door de aanwezigheid van Le Mecanicien en zijn lieftallige Karin. Na een maandenlange revalidatie van zijn gebroken heup was hij weer op de fiets gestapt. We hopen dat het herstel goed verloopt, zodat we hem weer snel in de groep kunnen begroeten.
Toen we via de dijk naar Escharen reden, werd duidelijk dat d’n Harold vandaag geen beste dag had. Het duurde dan ook niet lang of de bekende kaskraker van Peter Koelewijn werd omgedoopt tot: “Je wordt ouder opa, geef het maar toe, je wordt ouder opa”. Toen hij vervolgens in Reek plotsklaps stopte, waren we even bang dat hij kwaad was. Niets bleek minder waar, een aanlopend remblokje werd verholpen, hij reed als nooit te voren en schuwde zelfs het kopwerk niet. Toen echter Jack the Postman bij Haren zijn alom bekende demarrage plaatste, moest hij net als de rest passen. Na een tocht met een hoog lachgehalte, keerden we moe maar voldaan huiswaarts.
D’n Linke Broeder
Reacties
Volg reacties via RSS