Daar waar vroeger GBJ Hilterman de ontwikkelingen in de wereld besprak, doen de Keienrenners dat voorafgaande aan het vertrek. In een kort tijdsbestek werden de verrichtingen van het Nederlands elftal, de Osse ontslaggolf en de proloog van de Tour de France besproken. Toen echter het horloge van Luigi Cascarsi om 9.00 uur afging, was iedereen meteen weer bij de les en vertrokken we naar Schaijk.

Nadat we Haren achter ons hadden gelaten, leidde Luigi ons over een geasfalteerde polderweg. Toen hij ons deed geloven dat hij daarvoor had gezorgd, werd hij terstond omgedoopt tot “de wegburgemeester van de gemeente Oss”. Vanwege de ronde van Schaijk moesten we behendig enkele dranghekken omzeilen. Aangekomen bij de inschrijving, vroeg een wakkere medewerker van de organisatie of we nu alweer terug waren. Toe wij daarop antwoorden dat wij de D-ploeg waren, was hij gerustgesteld.

Met fel oranje pijlen had de organisatie een bochtige maar afwisselende route uitgezet. Via de brug bij Grave staken we de Maas. Even meenden we dat we door de mooie Heumense Bossen zouden rijden, maar helaas we reden er langs. De teleurstelling werd vervolgens ruimschoots goedgemaakt door een bochtig fietspad door de bosrijke omgeving tussen Malden en Nijmegen.

Inmiddels was onze groep uitgebreid met een krasse fietser op een Koga met triatlonstuur, die in onze zucht meereed. Toen echter de route wat glooiender werd, moest hij passen en reden we zonder hem verder. Nadat d’n Harold bij restaurant het Zwaantje zijn bidons had gevuld, werden we getrakteerd op een lange afdaling. Misschien heeft dat extra gewicht een rol gespeeld, maar hij daalde als een havik. Toen de weg vervolgens weer omhoog liep, moest hij zijn meerdere erkennen in Hennie van Impe, alias d’n Teunis. Omdat Luigi Cascarsi verkeerd reed, de groep stil viel, kon d’n Harold weer aansluiten.

Net voor Heumen werden we ingehaald door onze collega’s uit Heesch en sloten we bij hen aan. Toen zij echter met hoge snelheid de brug over de Maas op reden, ging bij enkele van ons het licht uit en besloten we alleen verder te rijden. Toen we bij de pauzeplaats in Linden enkele bidons wilden vullen, werden we aangenaam verrast door de aanwezigheid van Le Mecanicien en zijn lieftallige Karin. Na een maandenlange revalidatie van zijn gebroken heup was hij weer op de fiets gestapt. We hopen dat het herstel goed verloopt, zodat we hem weer snel in de groep kunnen begroeten.

Toen we via de dijk naar Escharen reden, werd duidelijk dat d’n Harold vandaag geen beste dag had. Het duurde dan ook niet lang of de bekende kaskraker van Peter Koelewijn werd omgedoopt tot: “Je wordt ouder opa, geef het maar toe, je wordt ouder opa”. Toen hij vervolgens in Reek plotsklaps stopte, waren we even bang dat hij kwaad was. Niets bleek minder waar, een aanlopend remblokje werd verholpen, hij reed als nooit te voren en schuwde zelfs het kopwerk niet. Toen echter Jack the Postman bij Haren zijn alom bekende demarrage plaatste, moest hij net als de rest passen. Na een tocht met een hoog lachgehalte, keerden we moe maar voldaan huiswaarts.

D’n Linke Broeder

Dit jaar waren de hand- en spandiensten in Megen aan Luigi Cascarsi, d’n Teunis en ondergetekende toebedeelt. Even na zevenen werd de omgeving van de gevangenentoren in korte tijd omgetoverd in een heuse startlocatie. Er werden dranghekken geplaatst, spandoeken en vlaggen opgehangen en het terras uitgestald. Het duurde niet lang voordat de eerste deelnemers acte de presence gaven. Dit zijn traditiegetrouw de Windmolens uit Geffen.

Vanaf 8.00 uur was het een drukte van jewelste bij de inschrijving en moesten ’t Kepperke en Le Mecanicien alle zeilen bijzetten. Een groot compliment aan dit goedlachse duo, dat de vele deelnemers op een leuke maar snelle manier welkom heette en op weg hielp.

De toerfietsers konden vervolgens meteen aan de bak bij beklimming van de Maasdijk. Met 11% stijgingspercentage een heuse kuitenbijter, waar zelfs enkele deelnemers uit Appeltern noodgedwongen moesten lopen. Het was vervolgens een prachtig vergezicht om de wielerclubs met een opkomende zon via de Maasakker naar Ravenstein te zien vertrekken.

Inmiddels werd het op Maasdijk drukker en drukker met auto’s van deelnemers. Deze parkeerden netjes in beide bermen, waardoor deze morgen het aangezicht van Megen door heilige koeien i.p.v. grazende koeien werd bepaald.

Leontien, al jaren onze vaste fotografe, was druk in de weer om de vertrekkende toerfietsers op de gevoelige plaat vast te leggen. Dit blonde Keienrinneke werd door menigeen herkend en ontlokte vele spontane reacties. Het resultaat is het zien op de website. Het is een tendens dat steeds meer vrouwen het toerfietsen beoefenen. Ook bij de 6e editie van de Tour d’Harense Smid was het “zwakke” geslacht zeer goed vertegenwoordigd.

Inmiddels liep het tegen tienen, werden de outfits wat minder kleurrijk en was het de beurt aan de gezinnen, stelletjes, buurtverenigingen en andere belangstellenden. Wederom werd het erg druk bij de inschrijving en was er zelfs even paniek vanwege het ontbreken van gratis pontkaartjes. Gelukkig konden de meeste deelnemers tevreden worden gesteld met een gratis oranje keycoard (speciaal vanwege de WK) en een “degelijk” multifunctioneel zakmes.

De uren kabbelden voorbij en de eerste deelnemers keerden alweer terug in Megen. Op een royaal terras konden zij onder het genot van een natje en droogje weer op krachten komen. Toen de Keienbloazers, onder de bezielende leiding van een Keienrenner in spee, bekende meezingers ten gehore brachten, zat de stemming er helemaal goed in en bleef het nog lang onrustig in de Walstraat.

Dankzij De Harense Smid, restaurant Op de Poort, de sponsors en natuurlijk de vele deelnemers, kunnen de Keienrenners terugkijken op een zeer geslaagde 6e Tour d’Harense Smid.

D’n Linke Broeder

Door de lange en strenge winter hebben de meeste Keienrenners zeer weinig kilometers in de benen, waardoor er met angst en beven werd uitgekeken naar de geplande tocht van maar liefst 120 kilmeter. De route van de Tour d’Harense Smid 2010 zou worden verkend. Om klokslag acht uur (Luciano was weer van de partij) vertrokken we gezegend en wel richting het oosten. Met de wind in de rug was het lekker en ontspannen fietsen. Nadat we de brug van Ravenstein hadden “beklommen”, was het echter over met de pret. Met de wind vol op kop was het alle hens aan dek en werden de afwisselingen korter en korter.

Gelukkig draaide en keerde de route regelmatig, waardoor we steeds weer op adem konden komen. Toen de brug bij Ewijk opdoemde waren we op stoom en werd deze kuitenbijter probleemloos genomen. Tijdens de lange afdaling werd door menigeen een banaantje genuttigd en een slokje gedronken. Met nieuwe energie reden we door Herveld, kruisten we de Betuwelijn en zagen we in de verte de Utrechtse Heuvelrug al liggen.

Toen sloeg echter het noodlot toe. In een bocht naar rechts schoof het voorwiel van Suikerbuikje onderuit, waardoor hij ten val kwam. In zijn val nam hij D’n Diesel mee. Daarachter probeerde iedereen de gevallenen te ontwijken door de berm in te sturen of er omheen te rijden. Le Mecanicien reed echter pal achter Suikerbuikje, kon geen kant op en kwam door een ongelukkige stuurbeweging ook ten val.

Even was er door de schrik een moment van stilte. Dat duurde echter niet lang want iedereen was snel bij de les om elkaar te helpen. D’n Diesel had een pijnlijke pols, een licht beschadigde fiets en een lekke band. Suikerbuikje had diverse schaafwonden, kapotte kleding en een helm die op twee plaatsen was gebroken. Le Mecanicien bleef echter liggen en gaf meteen te kennen dat het goed mis was met zijn heup of bovenbeen. Afgedekt met regenjacks lag hij in een stabiele zijligging op het wegdek. Nadat we 112 hadden gebeld, was het wachten op de ambulance.

Ondanks de hevige pijn sprak Le Mecanicien de wens uit dat hij door mooie blonde verpleegsters zou worden geholpen. Na enkele minuten arriveerde de ambulance en wonder boven wonder stapten er twee blonde vrouwelijke GGD-ers uit. Zij vroegen ons het hemd van het lijf, stelden een diagnose op en brachten een infuus aan, zodat er een pijnstiller toegediend kon worden. Toen brak echter het moment aan waar we allemaal bang voor waren. Le Mecanicien moest op de brancard worden gelegd. Hij schreeuwde het uit van de pijn en smeekte om er iets aan te doen. Deze noodkreet ging door merg en been en maakte een diepe indruk op ons.

Toen de ambulance vertrok en Suikerbuikje ter assistentie meeging, moesten we alle moed verzamelen om weer verder te rijden. Uiteraard zat de schrik er nog goed in, was de stemming tot een dieptepunt gedaald en besloten we om de tocht in te korten.

Nadat we in Oosterbeek hadden gepauzeerd, reden we via Heelsum, Wageningen naar Rhenen om daar de Nederrijn over te steken en door de Betuwe en het Land van Maas en Waal terug te keren in het pittoreske Megen.

Bij het schrijven van dit verslag is inmiddels bekend dat Le Mecanicien vanwege een gecompliceerde breuk is geopereerd en maanden uit de running zal zijn. De Keienrenners wensen hem veel beterschap en een spoedig herstel toe, Wij maken een hele diepe buiging voor de wijze waarop hij de immense pijn heeft verbeten en zich buitengewoon groot heeft gehouden. Volgende week staat de Lentetocht in Schaijk op het programma.

D’n Linke Broeder

Volgens Buienradar zou het s’nachts veel regenen maar vroeg in de ochtend droog worden, waarna de zon zich zou laten zien. In zo’n geval kijk je s’morgens als eerste naar buiten, om je vervolgens in je wielerplunje te hijsen. Na de gebruikelijke broodjes hagelslag besteeg ik mijn stalen ros en reed naar de molen. Daar trof ik geen blauwe brigade aan maar een rode. Bijna alle Keienrenners zagen de bui al hangen en hadden hun regenjacks aan. Een thermometer die maar zes graden aangeeft, is voor De Jonge Hond het sein om met een korte wielerbroek aan het vertrek te verschijnen. Dat zijn benen zwaar behaard zijn, kan wellicht een verzachtende reden zijn.

Nadat we Suikerbuikje hadden gefopt door ons te verstoppen, vertrokken we met de wind in de rug naar Schaijk. Na wat slappe klets bij de inschrijving vertrokken we voor een tocht van 100 kilometer. Ondanks een gewijzigde route was het veel draaien en keren. Na de valpartij van vorige week had Suikerbuikje nog zichtbaar moeite met het gladde wegdek en de vele bochten. Gaandeweg bereikte hij zijn oude niveau en sneed de bochten aan als nooit te voren.

We reden rond met het idee dat het snel droog zou worden. Dit bleek echter niet het geval, want Pluvius was ons vandaag niet gunstig gezind en Buienradar liet ons ook lelijk in de steek. Zo vroeg in het jaar zijn de wegen vies en liggen vol met grind. Onderweg troffen we dan ook menige wielerclubs langs de kant van de weg met een lekke binnenband in hun handen. Gelukkig bleven wij van dit ongemak verschoond en konden wij onze weg vervolgen.

Met bijna 65 kilometer op de teller kwam de pauzeplaats in zicht. Nadat we onze stalen rossen hadden gestald, baanden wij ons een weg naar binnen om daar een kop koffie tot ons te nemen en de blazen te ledigen.

Omdat we zo nat waren, besloten we sneller dan gebruikelijk te vertrekken voor het restant van de tocht. Met de wind schuin op kop voelde het koud aan. Door het noeste kopwerk waren we echter weer snel op temperatuur. Via de brug van Heumen staken we de Maas over en reden we vervolgens kris kras door het Land van Alverna. Daar passeerden we voor de tweede keer de B-ploeg van TWC Coppi, die wederom met een lekke band langs de kant van de weg stonden.

Toen we langs Wijchen naar Balgoij reden, werd met name De Jonge Hond afgeleid door de strakke billenpartijen van twee vrouwelijke joggers. Hierdoor miste hij bijna de juiste afslag. Nadat we Balgoij achter ons hadden gelaten, werden op de Maasbanddijk de jongens van de echte mannen gescheiden (sorry Leontien !!!). Met meer dan 100 kilometer op de teller en de wind pal op kop was bij meeste het beste eraf. In een rustiger tempo reden we naar de brug van Ravenstein. Daar kwam echter het haantjesgedrag van sommige Keienrenners weer boven drijven, werd de groep helemaal uit elkaar gereden en duurde het even voordat we weer als gesloten groep verder konden rijden.

Via Deursen, Dennenburg en Haren keerden we terug naar Megen. Daar waar Jonathan Kuck (WK allround) zich sterk verbeterde, leverde vandaag Jack the Postmen een prestatie van formaat. Hij verbeterde namelijk zijn gereden afstand van 57 naar 121 kilometer. Bij het binnenrijden van Megen hield het op met regenen en zagen we in de verte de zon door het wolkendek breken. Ongetwijfeld zullen de meeste eega’s ons begroet hebben met: “wa zijde gullie gek, om me di weer te goan fietsen”. Volgende week staat de Leeuwentoer in Escharen op het programma.

D’n Linke Broeder

Na een voorspoedige heenreis, met de nieuwe fietsendrager op de trekhaak, kwamen we aan in Escharen. Ondanks een gehaaste inschrijving waren we te laat om bij een grotere groep aan te kunnen sluiten. In een rustig tempo vertrokken we richting Langenboom. Na amper twee kilometer stonden we alweer stil. Suikerbuikje werd getroffen door een lekke band en tot overmaat van ramp kwam de ene na de andere grote groep ons voorbij gereden. Ondanks dit oponthoud werd er volop gelachen om de zuinigheid van Suikerbuikje, toen we een reserveband vol met plakkertjes te voorschijn haalden.

Nadat de pomp van Tele-Willy zijn werk had gedaan (een zeer goed alternatief voor de pomp van Luftjohansa), konden we weer verder. Als een donderslag bij heldere hemel was daar ineens Jos. Deze praatgrage maar zeer goed getrainde toerfietser uit Deursen was een welkome aanvulling van onze kleine groepje.

Op het heuvelachtige fietspad naar Mill bleek dat Suikerbuikje een dag eerder zijn kruid had verschoten. Hij reed met loodzware benen en een hoop gekreun mee in de groep. De lange rechte wegen met veel zijwind waren een geseling voor zijn bovenbeenspieren. Gelukkig naderden we snel de splitsing en kon hij in zijn eigen tempo de 80 kilometer route rijden.

Wij reden verder in zuidelijke richting, staken bij Well de Maas over en reden door het prachtige natuurgebied Maasduinen naar de pauzeplaats. Dit was een manege, waardoor de nieuwbakken voorzitter van de Maasruiters zichtbaar genoot van al die grazende viervoeters. Nadat we onze stalen rossen hadden gestald tussen die van onze collega’s uit Berghem en Langenboom, deden we ons tegoed aan een kop koffie met een zeer groot stuk taart, voor weinig geld. Nadat de bidons waren gevuld, vertrokken we in noordelijke richting.

Daar waar Tele-Willy vorige week de klinkers uit de weg reed, kreeg hij deze week al na 80 kilometer last van opkomende kramp. Met diverse kuitenbijters rondom Groesbeek nog in het verschiet, was dat geen prettig vooruitzicht. Nadat we ook nog even bij onze oosterburen op bezoek waren geweest, kwamen we door het Reichswald terug in het vertrouwde Nederland.

Door de bosrijke omgeving reden we redelijk beschut naar Malden. Daar was het echter afgelopen met de pret en kregen we tot aan Escharen de harde wind pal op kop. Toen stond echter D’n Jos op en hij nam de Keienrenners op sleeptouw. Met een lichte pedaaltred hield hij het tempo hoog en loodste ons zo naar de finish. Terwijl wij met de auto naar Megen reden, reed hij alleen door naar het nietige Deursen.

Die middag zal menig Keienrenner niet meer van bank zijn gekomen en wellicht de binnenkant van zijn of haar oogleden hebben gezien. Volgende week staat echter weer de loodzware Merx-klasieker in Berghem op het programma.

D’n Linke Broeder

Bij de inschrijving zouden we wachten en gezamenlijk de tocht volbrengen.

De inschrijving verliep deze keer wel erg vlot. Daar waar we normaal gesproken ons geboortegewicht moeten invullen, konden we nu volstaan met alleen onze naam en wielerclub. Met een licht briesje schuin op kop, reden we naar de uitlopers van het Reichswald en werden we verrast door een heuse ooievaar op amper twee meter afstand. De grapjes over mogelijke gezinsuitbreiding onder de Keienrenners konden natuurlijk niet uitblijven.

De Zwarteweg was vervolgens de eerste helling die bedwongen moest worden.

Het waren niet de kuitspieren, maar de kettingen van Bor de Wolf en Suikerbuikje die tegensputterden. De ene was zelf aan het sleutelen geslagen en de andere wilde van het grote blad meteen naar het kleine blad. Dit oponthoud werd door anderen weer benut om zich te ontdoen van arm- en beenstukken.

Nadat we enkele klimmetjes in de omgeving van Groesbeek hadden bedwongen, doemde er ineens een splitsingsbord op, viel de groep in tweeën uiteen en konden we helaas niet fatsoenlijk afscheid van elkaar nemen. Vervolgens kregen we alle kuitenbijters rondom Berg en Dal voorgeschoteld, met als “hoogtepunt” de alom bekende Oude Holleweg. Dat puistje hebben we al menig keer beklommen, maar hij blijft venijnig. Via Tivoli daalden we af en reden door het Reichswald naar de pauzeplaats. Onderweg waren we ook nog getuige van een vrij zeldzaam tafereel, namelijk een helaas dood gereden das.

Onze oosterburen staan bekend om hun bier, maar zeker ook om hun heerlijke taarten. Gezeten in de voorjaarszon, konden we onder het genot van zo’n stuk taart op krachten komen. Nadat we de Tour d’Harense Smid bij de wielerclub uit Bergharen onder de aandacht hadden gebracht, vertrokken we in het kielzog van TWC Vlierden voor het restant van de tocht. Vanwege de overslaande ketting van Bor de Wolf moesten we hen al snel laten gaan. De route bracht ons vervolgens in Kleve. Daar was het draaien, keren en klimmen, waardoor de conditie danig op de proef werd gesteld.

Even buiten Kleve splitsten de routes zich weer en reden we met de wind in de rug richting Nederland. Omdat er tegelijkertijd ook een andere toertocht werd georganiseerd, werden we regelmatig met tegenliggers geconfronteerd. Dus opletten en elkaar goed waarschuwen. Na een lang en heuvelachtig fietspad door het Reichswald, kwamen we uit bij de top van de Zwarteweg, die we s’morgens hadden beklommen. Nu werd deze in vliegende vaart genomen, om vervolgens via Milsbeek terug te keren naar de finish in Ottersum.

Daar waar wij ons neer vleiden in een comfortabele autostoel, moesten Bor de Wolf en Luftjohansa nog 40 kilometer vol aan de bak. Na een welverdiende douche konden we later die dag genieten van het mooie weer en Liege-Bastogne-Liege ( dit zal de Walen onder ons goed doen). Met Koninginnedag staat de Oranjetocht in Horst op het programma.

D’n Linke Broeder

’s Morgens om acht uur stonden de echte bikkels gereed voor het vertrek naar Nuenen. D’n Linke Broeder, die de dag ervoor nog had aangegeven mee te gaan, kwam echter niet opdagen. Met de auto zijn we toen nog naar zijn huis gereden, maar ondanks de sneeuw konden we geen fietssporen van D’n Linke Broeder zien (of dat zwalkende voetspoor van hem is, zullen we waarschijnlijk nooit te weten komen). Met zijn drieën togen we daarop over de besneeuwde wegen naar Nuenen.

Na de inschrijving moest er eerst nog het nodige geloosd worden, voordat we konden vertrekken. Suikerbuikje was echter per ongeluk op het damestoilet terecht gekomen, waardoor Leontientje door de kou naar een kleedkamer moest. Toen iedereen klaar was voor het vertrek, kwam ondergetekende erachter dat hij zijn helm vergeten was, een echte doodzonde in het mountainbiken !!! Teruggaan was echter geen optie, dus dan maar iets voorzichtiger rijden.

Ondertussen was Leontientje erachter gekomen dat haar achterwiel niet wilde draaien. Volgens experts ter plekke was haar freewheel bevroren en moest een kan heet water uitkomst bieden. Ondergetekende was ondertussen al vertrokken voor de langste afstand en Suikerbuikje zou bij Leontien blijven.

De tocht was wederom erg mooi, niet in de laatste plaats door de sneeuw. De ene single track werd gevolgd door de andere, afgewisseld met mooie bospaadjes en af een toe een stukje asfalt. Ieder aanwezig hoogteverschil was in de route opgenomen. De platgereden sneeuw maakte het echter wel glad en het vroeg ware stuurmanskunst om op sommige stukken op de fiets te blijven.

In de laatste kilometers haalde ondergetekende een alleen rijdende Suikerbuikje in. Samen reden we naar de finish om te kijken hoe het met Leontientje was. Nadat ze de fiets weer aan de praat had gekregen weigerde die na een aantal kilometers weer dienst. Een vriendelijke boer hielp haar aan heet water en zo kon de weg weer worden vervolgd. Een onfortuinlijke val op een boomstronk betekende echter toch het einde van de tocht voor Leontientje. Gelukkig was een collega die in de buurt woonde zo vriendelijk om haar op te halen en naar de finish te brengen.

Volgende week kan hopelijk zonder materiaalpech en met D’n Linke Broeder (en anderen afwezigen) de laatste tocht van dit seizoen in Gemert worden verreden.

De Jonge Hond

Bij het vertrek werd uiteraard nagepraat over de ongelukkige valpartij van D’n Tank en moest Jack the Postman zijn broek laten zakken om zijn blauwe heup te tonen. Inmiddels was zijn heup aan de beterende hand, geel van kleur en paste perfect bij zijn “nieuwe” hoofddeksel. Als klap op de vuurpijl gaf D’n Tunis acte de presence in een korte broek en een shirt met korte mouwen.

Anders dan anders reden we nu over rustige polderweggetjes kris kras naar Ravenstein. Onderweg konden we volop genieten van de kleurrijke bermen, opgeknapte wielen en prachtige polderlandschappen. Via Neerloon, Overlangel, Keent en Velp reden we naar de brug van Grave. De wind was inmiddels in kracht toegenomen, waardoor we de bosrijke omgeving rondom Alverna opzochten.

Tussen Alverna en Heumen ligt een prachtig bosgebied, waar de meeste toerfietsers via de gebruikelijke provinciale wegen langs of doorheen rijden. Vandaag we reden we echter over smalle fietspaden en nieuwe polderweggetjes. Net toen we helemaal in de flow zaten, werden we opgehouden door een lekke band van Luigi Cascarsi. Met vereende krachten werd dit euvel snel verholpen en tevens benut om ons fruithapje te nuttigen. De omgeving was er zo mooi, dat we het zelfs niet over ons hart konden verkrijgen om de bananenschillen in de berm achter te laten.

We vervolgen onze route door een oase van plassen, bossen en heidevelden, waanden ons even op een Afrikaanse savanne, waardoor menig Keienrenner kippenvel kreeg. Toen we zelfs over een stuk onverharde weg reden, kwam natuurlijk de heroïsche etappe in de Giro over de Strada Bianco in Toscane ter sprake. Via de brug bij Heumen staken we de Maas over en reden vervolgens langs de oevers van de Kraaijenvense Plassen. D’n Harold, een man van de wereld, wist te vertellen dat nudisten daar hun kunsten nog wel eens willen vertonen. Ondanks dat het gras twee kontjes hoog was, vielen er geen te bespeuren en konden we onafgeleid onze weg vervolgen.

Door en langs de bossen van de Maashorst reden we tamelijk beschut naar Schaijk, om vervolgens via Herpen naar Huisseling te rijden. Nadat we in Herpen nog werden opgehouden door de vele bezoekers van het Herps Mertje, reden we in een gesloten groep huiswaarts. Bij het binnen rijden van Megen, werden we geheel onverwachts hartelijk begroet door een vijftal vrouwelijk leden van de plaatselijke wandelvereniging. We kunnen terugkijken op een mooie en gezellige tocht, die wellicht voor andere leden de aanzet is om volgende week ook mee te gaan. Hoe meer zielen, des te meer vreugde.

D’n Linke Broeder

De gevolgen waren de volgende morgen duidelijk merkbaar. De ene had hoofdpijn en een ander had last van zijn kuiten, omdat hij iets te enthousiast had “gedanst”. Je wordt ouder papa, geef het maar toe !!! In het bijzijn van Suikerbuikje en Tinus, reden we met de wind in de rug en de zon op onze brillen richting Ravenstein. Uiteraard liet D’n Harold zijn ongenoegen luid en duidelijk horen. Toen hij echter door nestor Suikerbuikje gerust werd gesteld, was het goed en genoot hij met volle teugen.

Terwijl het uitstapje van Jack the Postman en ’t Kepperke naar Gent en de Giro d’Italia uitvoerig werden besproken, rolden de kilometers onder onze wielen door. Via Mill en Haps reden we over een nieuw fietspad langs de Kraaijenbergse Plassen. Daar was goed merkbaar, dat de wind inmiddels in kracht was toegenomen. We besloten om de Maas over de steken en op veler verzoek door de Heumense Bossen huiswaarts te rijden.

Onderweg was ook duidelijk geworden dat Luigi Cascarsi vandaag zeer zware benen had. Op slinkse wijze wist hij keer op keer het kopwerk te ontwijken en kregen we van hem te horen dat hij met de kop werkte. Nu trof hij het vandaag, want ’t Kepperke verkeert in de vorm van zijn leven en schuwt zelfs het kopwerk niet. Hetzelfde geldt voor D’n Buffel. Wanneer hij de grote plaat erop gooit en aanzet, gaat er een siddering door de groep. Zijn vorm voor Limburgs Mooiste is nog steeds groeiende (alleen jammer dat hij niet meegaat).

Op de weg naar Alverna werden we geconfronteerd met een nieuw soort verkeersremmer. Het was geen drempel of plateau maar een stuk weg met ongelijke kinderkoppen waar de organisatoren van Parijs-Roubaix jaloers op zouden zijn. Het korte gilletje van Tinus was veelzeggend. Nadat we op een smal fietspad door een bejaard echtpaar werden opgehouden, zagen we een andere groep toerfietsers voor ons rijden. Op het moment dat we wilden aanzetten, sloeg het noodlot toe. Ondergetekende reed met zijn voorwiel op een steentje en werd slachtoffer van een heuse “snakebite” (een lekke band vanwege twee kleine gaatjes naast elkaar).

Ondanks handtastelijkheden van Suikerbuikje, was het euvel in een poep en een scheet verholpen en konden we onze weg vervolgen. Nadat we de Heumense Bossen hadden doorkruist, reden we over de Maasdijk naar Ravenstein. Uiteraard had de wind daar vrij spel, waardoor we, ondanks tegensputteren van D’n Harold, eieren voor ons geld kozen en achter een geluidsscherm de brug bedwongen.

Toen we in Ravenstein arriveerden, wilden enkele Keienrenners nog wat sfeer gaan proeven. We kwamen echter van de koude kermis thuis, want enkele zeer strenge verkeersregelaars hielden ons op de Maasdijk tegen en dwongen ons zodoende om de kern links te laten liggen. Via Deursen reden we naar de televisietoren bij Haren. Daar plaatste Jack the Postman een splijtende demarrage, waar geen van de Keienrenners een antwoord op had. Plat op zijn stuur en de handen in de beugel, ging hij tot het gaatje. Tijdens het uitfietsen in Megen zagen we hem uiteindelijk weer terug. Laten we hopen dat de weersgoden ons gunstig gezind blijven, want fietsen onder deze omstandigheden is toch wel erg leuk.

D’n Linke Broeder